ขี้ไม่ให้หมากิน

ขี้ไม่ให้หมากิน

      เป็นสำนวนเรียกคนที่เป็นพี่ของคนขี้เหนียว เพราะคนขี้เหนียวนั้นถ้าขอก็ยังพอให้ หรือให้เมื่อคราวจำเป็น แต่สำหรับคน "ขี้ไม่ให้หมากิน" ก็หมายถึงว่า แม้กระทั่งขี้ซึ่งเป็นของเสียก็ยังเสียดาย

     สมัยพุทธกาลมีเศรษฐีคนหนึ่งซึ่งมีฉายาใกล้ๆ กับสำนวนไทยในวันนี้นี่แหละ จะกินจะใช้ก็กลัวแม้กระทั่งลูกเมียจะกินด้วย กลัวสิ้นเปลือง แถมตำแหน่งอภิมหาเศรษฐีประจำเมืองไทย เอ๊ย เมืองแขก จะลดลงอีก ทั้งๆ ที่รวยหุ้นทั้งลูกทั้งพ่อปีละเป็นหมื่นๆ ล้าน ผูกขาดสัมปทานไปถึงชาติหน้า

     เศรษฐีคนที่ว่านี้ วันหนึ่งนึกอยากกินโรตี จึงให้คนใช้เอากระทะ น้ำมัน แป้ง และเครื่องปรุง ขึ้นไปก่อไฟบนปราสาทชั้นที่เจ็ด หวังจะทอดโรตีกินให้หายอยาก ทั้งนี้เพราะความไม่อยากให้ใครเห็นและร่วมกินด้วย จึงต้องขึ้นไปกินถึงชั้นเจ็ดดังกล่าว คนประเภทนี้จึงอย่าว่าแต่จะให้ใครกินฟรีๆ เลย แม้แต่จะทำบุญสุนทานก็ยังยากเย็น ดังสำนวนโบราณล้านนาที่ว่า "จะกินก็กลัวผลาญ จะทานก็กลัวเสี้ยง" นั่นแหละ

      ปัจจุบันคนประเภทนี้จะมีอยู่หรือไม่ก็ไม่ทราบ แต่ก็เห็นคลับคล้ายคลับคลาอยู่แถวๆ เมืองไทยหลายคน ประเภทเหลี่ยมเยอะ จนมองเห็นโครงหน้าเป็นลูกเต๋า เขาว่าเข้าเค้าญาติของอภิมหาเศรษฐี "ขี้ไม่ให้หมากิน" คนนั้นแหละ