สำนวนนี้ท่านใช้ในความหมายรู้อะไรก็ไม่จริงเหมือนเป็ด จะเป็นนกก็ไม่ใช่ จะว่าไก่ก็ไม่เชิง จะบินก็ไม่คล่อง ลองลงน้ำก็ว่ายสู้ปลาไม่ได้ ใครที่ทำอะไรได้ประมาณดังว่ามานี้ ท่านเรียกว่า "งูๆ ปลาๆ"

     แต่ก็ยังน่าข้องใจว่า ทำไมต้องเป็นงูเป็นปลาด้วย จะเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรือ เช่น จิ้งจกตุ๊กแก ตำแยตำลึง เป็นต้น อันนี้ท่านเฉลยว่า เห็นจะเป็นเพราะมีปลาชนิดหนึ่งรูปร่างเหมือนงูมาก หรืองูบางอย่างก็รูปร่างเหมือนปลา เลยหยิบเอาสัตว์สองชนิดนี้มาเข้าคู่กันใช้ในสำนวนดังว่า เพื่อเป็นคำนิยามสำหรับคนที่เป็นอะไรก็ไม่ได้ดีหรือเอาดีไม่ได้ รู้โน่นนิดรู้นี่หน่อย แต่พอปล่อยให้ร่ายยาวแล้วเป็นพังทุกที นี้กระมัง เหมือนอย่างนักมวยบางคนนั้น ขณะซ้อมก็ดูดีมีทีท่าว่าจะชนะแบบขาดลอย แต่พอปล่อยขึ้นเวทีทีไร แบบว่านกกระจอกยังมิทันจะกินน้ำ ก็ปล่อยกราดเปิดคางให้คู่ต่อสู้ห้ำหั่นเหมือนหมูเจอปังตอเสียแล้ว เลยเป็น "หมูสนามจริง สิงห์สนามซ้อม" ทั้งๆ ที่ควรจะเป็น "เสือสนามจริง สิงห์สนามซ้อม" มากกว่า "รู้แค่หางอึ่ง" ท่านก็ว่า

     ในศรีสวัสดิ์วัดคำกลอนท่านสอนว่า

     ดังนั้นจึงควรเรียนรู้ให้จริงให้แท้แก้สงสัยใครต่อใครได้ โบราณท่านจึงสอนสั่งเอาไว้ว่า "อันวิชาแม้รู้จริงเพียงสิ่งเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล" ก็จะพ้นจากคำครหาว่ารู้แค่ "งูๆ ปลาๆ" ดังพรรณามาฉะนี้แล