มีมาทุกสมัย ลองใครได้เป็นโตเป็นใหญ่ ก็จะมีใครต่อใครอีกหลายคน อ้างว่าเป็นญาติบ้าง เป็นเพื่อนบ้าง เป็นเพื่อนของเพื่อนบ้าง เป็นคนเคยรู้จักกันบ้าง หรือแม้แต่ "เคยเห็นหน้าในหนังสือพิมพ์" นั่นนับเป็นเริ่มต้นของสำนวนไทยที่จะนำเสนอในวันนี้

     สำนวนที่ว่านี้มีความหมายว่า เมื่อเจ้าใหญ่นายโตคนใดคนหนึ่งพูดไปในทางใดแล้ว ก็จะมีคนเห็นคล้อยต้อยตามไปเป็นขบวน บางทีพูดยังมิทันจบก็มีคนรับลูกรับหลานแล้ว คนพวกนี้แหละที่ท่านเรียกว่า "ขี้ข้า"

     เป็นสำนวนไทยสมัยทาส ซึ่งยุคนั้นยังมีการกักกันคนเหมือนกันไว้ใช้งานเหมือนวัวควาย ทาสแต่ละคนก็มีนายของตน เวลานายพูดจาอะไรไป ทาสผู้ฉลาดก็จะรีบผสมถ้อยผสมคำสนับสนุนน้ำคำสำเนียงของเจ้านายทันที เหมือนลูกคู่ในลำตัดหวังเต๊ะและแม่ประยูร จะผิดหรือถูกก็ไม่รู้ละ ขอเพียงให้ได้ประจบเท่านั้นก็เป็นพอ เพราะบำเหน็จบำนาญที่จะพึงได้จากความพึงพอใจของเจ้านายนั้นเป็นผลพลอยได้ที่สำคัญยิ่ง มีบทกลอนในรามเกียรติตอนพิเภกสอนบุตร ดังนี้

 มันเจ็บใจไม่ชั่วผัวของเขา
เหมือนแกล้งเอาไฟจี้เข้าที่ฝอย
ทั้งเมียหลวงล่วงว่าขี้ข้าพลอย
แต่เห็นมากกว่าร้อยย่อมเรื้อรัง

     ปัจจุบันในวงการเมืองและทั่วไป เราก็จะได้เห็นภาพดังกล่าวมา ว่ามีพวกลิ่วล้อหรือลูกขุนพลอยพยัก ทำตัวเป็นเจ้าของสำนวน "นายว่าขี้ข้าพลอย" นี้ เมื่อเจ้านายว่าอย่างไร พวกบริวารก็จะทำการรับลูก-ผสมโรง เออออห่อหมกเห็นดีเห็นงามไปตามทุกเรื่อง และใครพูดขัดกันกับเจ้านายของตัว ตัวเองก็รีบออกหน้ารับแทน เถียงแทน ด่าแทน เป็นเดือดเป็นแค้นแทน เหมือนว่าเป็นพ่อเป็นแม่ก็มิปาน ทั้งๆ ที่ทาสในเมืองไทยได้หมดไปนานแล้ว แต่ยังมีคนผู้มีจิตวิญญาณของความเป็นทาสอยู่ให้ดูหน้าอยู่อีก "พวกบริวารกฐิน" ท่านก็ว่า