คำนี้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในสื่อต่างๆ ทั้งหนังสือพิมพ์และอินเตอร์เน็ต ประมาณ 2 ปีที่ผ่านมา มีที่มาตามประวัติศาสตร์ว่า

      เริ่มเมื่อประมาณ 60-70 ปีที่ผ่านมา มีชาวจีนคนหนึ่ง ชื่อว่า สุดกิ้ม นิมฮันหมิน เป็นชาวเชียงใหม่ (ไม่แน่ใจว่าโดยกำเนิดหรือไม่) ศิษย์เก่ามงฟอร์ตวิทยาลัย ว่ากันว่าสุดกิ้มมีหัวสมองอัจฉริยะมาก เรียนวิชาคำนวนได้ที่หนึ่ง ขนาดว่าครูเขียนโจทย์บนกระดานไป พอเขียนจบสุดกิ้มก็ตอบได้ทันที แถมถูกด้วยทุกครั้ง

     ครั้นต่อมา สุดกิ้มเรียนจบแล้ว ได้รับราชการเป็นอาจารย์สอนในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พอเริ่มจับปากกาเขียนหนังสือก็ปรากฏว่าฮือฮากันไปทั่ว เมื่อสุดกิ้มเขียนมั่วๆ ไม่เหมือนใคร คือมีลีลาทั้งสัปดี้สัปดน แต่คนชอบ และต่อมาสุดกิ้มก็เปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็น สุกิจ นิมมานเหมินทร์ เคยมีชื่อเป็นเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน ดีซี เมื่อปี พ.ศ.2506-2510 เคยเป็นรัฐมนตรีหลายกระทรวง เป็นรองนายกรัฐมนตรี และรักษาการณ์นายกรัฐมนตรี มียศทางวิชาการเป็น ศาสตราจารย์ ดร.สุกิจ นิมมานเหมินทร์

     หนังสือที่สร้างชื่อให้แก่นายสุกิจ นิมมานเหมินทร์มากนั้นชื่อ "คนแซ่หลี" ท่านเขียนลงหนังสือประชาธิไตยฉบับปกเหลือง ฝีมือการเขียนนั้นท่านเล่าว่า (ผู้เขียนยังไม่เคยอ่าน)

   คุณสุกิจเขียนแบบไม่เปล่าดาย กรีดกรายไปทางไหน เจออะไรที่พอจะดึงเข้าเรื่องเข้าราวได้ก็เกาะเกี่ยวเฉี่ยวเล่นด้วยคารมคมสำนวนอันยียวนยิ่ง จนถูกตั้งสมญาว่าเป็นนักเขียนที่ "ขี้เล่น" มากที่สุดผู้หนึ่งในแวดวงวรรณกรรม เผลอๆ จะมากกว่า มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช นักปราชญ์รุ่นเดียวกันด้วยซ้ำ

     ด้วยลีลาดังว่ามานี้ เวลาใครมีอะไรที่กุ๊กกิ๊กหรือก่อร้อก่อติกกับอิตถีสตรีเพศ ตามสไตล์ รถไฟ เรือเมล์ ลิเก ตำรวจ แล้ว คนๆ นั้นก็ถูกจับเข้าสำนวน "คนขี้หลี" คือขี้เล่น เป็นคนเจ้าชู้ไก่แจ้ เรื่องแต๊ๆ ก็เป็นเช่นนี้แล