ดวงสลิด จักบิดเรียบร้อย
กันว่าน้อง แม่แพรจี๋นจ๋าว
ส่วนว่าตั๋ว ปี้ไปถามถ้อง
บ่ใจ้เหมือนหา ผาลาลูกไม้
บ่สมดั่งคิด คนิงใจ๋หมาย
เดือนหกเหนือ เป๋นเดือนสี่ใต้
พระจั๋นทร์จ๋วร เตียวซวนฤกษ์ฟ้า
ปี้คืนสู่ต๊อง ลับแลงแขวงโขง
บ้านสันคอกควาย มีไหนไปหั้น
อุ่นอกอุ่นใจ๋ ดีในจุ้มยว้าย
นึกว่าน้อง เจ้าแผ่นเมืองไหว
ถ่านี้นาย คงหายโศกเศร้า
เป๋นสันใด เจ้าไหมยอดม้อน
ฤาว่าน้อง จากห้องไปไกล๋
ยังก๋ารกุศล ส่วนบุญอันกว้าง
กาบ่ไปไหน แม่ไฮไต่เนื้อ
ฤาว่าน้อง แม่ไปหาปล๋า
ฤาว่าตั๋ว แม่บัวไกว๋ก้าน
ไปวันนี้ จักหันบ่หัน
ไจยลังก๋า อันเป๋นเปื้อนเต้า
จักบอกสำเนา เจ้าเหง้าเปื้อนเนื้อ
ปี้เตียวเต็ศต๊อง มักกาวิถี
ปี้มาเถิงสวน ขบวนป่ากล้วย
จักขุต๋า ปี้เล็งผ่อซัด
บ่หันหน้าน้อง ตี้ข้องใจ๋หมาย
เขาย่าสี ย่าบุญย่าบี้
ว่านายเลา เจ้าสร้อยดอกป๊าว
เอิ้นบอกไท้ ไถ่ถ้องปุจฉา
เก็บครัวหนี บ่มียังบ้าน
เปิ้นกิ๋นตัวแห บ่แลตั๋วกุ๊น
เอิ้นหยอกเยาะ มี่นันสะสาว
ปี้ลวดยืนจุก สดุดกะด้าง
กั๊ดอกผิง สะมิงกำตุ๊กข์
หัวอกป้าดปลั๊ง สะหลั้งสังก๋า
อัตต๋าต๋น จักดาล้มดิ้น
ก่เพราะอะสัง เปื้อด้วยกำตุ๊กข์
เตียมดั่งนก ตั๋วอันถูกปื๋น
ปี้จิ่งเหลียวจ๋า
กับก๋าเปื้อนเต้า
ก๋าวิตา โก๋ธากล่าวจี๊
ว่าข้าจ้วยคิด หวังจักหื้อสม
เฮากึ๊ดหื้อยาว ป้อยสาวหื้อสั้น
เงินยังถง ใคร่ก๋ำสะวึด
เต๋มว่าเอาไว้ บ่เป๋นกุณสัง
เงินขาว ๆ ใจ้จ๋าวต๋องห้อ
ไจยลังก๋า จ่มส้ามแดกต๊อ
กำฟู่เก๊า ปุ๋นดีเจื้อถือ
กระตำต๋ามใจ๋ ถ้านปอปุ๋นอี้
ไจยลังก๋า หน้าหมองต่ำก๊อย
จิ่งขึ้นแว่ยั้ง เฮือนย่าคำสี
กำฮักเฮา มาปุดขาดด้วน
แมวกับหนู มาจูผูกมิตร
พระจั๋นทร์อยู่ฟ้า ส่องแจ้งกล๋างหาว
บุปผาเผย ตี้เกยตั๊ดส้อม
ภะมะรา ย่อมบินมาซด
ต๋ามได้ฮู้ ดูดั่งสัจจั๋ง
กันคนละหนี บ่มีไผเฝ้า
กันมีเจ้าของ อยู่เฝ้าปิ๊ตั๊ก
อาจมเดี่ยวนี้ บ่เหมือนแต่หลัง
ร้อยถามปันถาม เรื่องความหลายถ้าน
รอยว่ามี ผู้จ๋ำบังคับ
หัวอกปี้ไท้ เป็ศไม้หักขำ
ได้ยินข่าวสาร จมนางน้องเหน้า
คืนสู่โขง ธานีเขตค้าย
กำเขาเล่านั้น ดูดั่งจักสม
กึ๊ดเรื่องถง แขบแดงเนื้อสิ้ว
ว่าปี้หนาน หื้อสร้างอย่าจ๊า
อย่าเนิ่นจ๊า หย่อนยานอกใจ๋
ถงใส่กิ๋น ฮิมปุดเนื้อเส้า
จักยื่นปั๋น หื้อก๋ากี๋น้อย
จักฮีบว้น สืบเส้นก๋างเขิง
สีมือตอ บ่ยออวดหย้อง
จั๊นในหลอง ดูงามล้ำล้น
บ่ฮู้กำกึ๊ด เปิ้นคนสะเหลียว
ถริมาจ๋า มุสากล่าวอ้าง
ลักแต๊เติงตั๋ว ตอดางไว้ใจ๊
หลอนยังกึ๊ด สมปากสมใจ๋
ตั๋วหนีไกล๋ ใจ๋ซ้ำบ่หยื้อ
บ่ใจ้ว่าเขียม ตี้จักฝากไว้
กำดั่งนี้ เขาเล่าจ๋าไข
บึ๊ดว่าบ่ไป อาลัยใจ๋ข้อง
บ่ป้ายบ่หนี บีหลบหลีกย้าย
บ่ได้ปากป๊อง กับสามิก๋า
ต๋ายเป๋นต๋าย ข้าบ่เมือได้
บ่ได้ฟู่จ๋า หันหน้าผัวฮัก
กันมาฮอดมื้อ วันอันจักหนี
เก็บฮิบฮอม ใส่บุงเปี้ยดตั้ง
ตี้จักปิ๊กงว้าย อว่ายหน้าคืนเหลียว
กันเหลียวหันหู จิ่งจักคืนได้
จา-ติ
ว่าปล๋า ได้ลาจากน้ำ
ข้าปี้ไท้ ได้ยินเขาจ๋า
นั่งไหนบ่จุก ลุกไหนฮีบจ้อย
สัญญาณเสียง สำเนียงเรียกร้อง
บัวแก้วผู้น้อง ผู้ปี้บุญปั๋น
หลอนมันกัด สะวัดก้าบอ้อม
บ่มีไผก๋ำ ลูบคลำคะค้อย
ฟั่งยกย่างย้าย ขึ้นสู่เกหัง
ถามหาตั๋ว แม่บัวจี๋นใต้
ส่วนเฮือนคำ ผู้เป๋นน้องฮัก
ว่าเดิมจักยก ไปวันสิบสาม
ว่าอาวผญา อยู่เมืองแป้ห้อง
ฝากปงกี สี่ต๋นอยู่วัด
ผัดนัดมื้อ หื้อป้อบุญปั๋น
หื้อปาเอาตั๋ว สีจมไปหื้อ
ยินเกร๋งกลั๋ว เจ้าอาวเจ้าน้า
จิ่งผ่อนลด ไปวันสิบสอง
จักขัดขวาง บ่เมือสู่ห้อง
ซ้ำว่าเป๋น เจ้าอวบนายฟัก
เพราะสาเหตุนั้น บ่จ้างขัดเหลือ
หลอนมีโมโห โก๋ธาเกี้ยดกล้า
ห้องนึ่งเป๋นนาย สายนึ่งเป๋นน้า
เหตุเป๋นปีจ๊ะ มะโนขะกู๋ล
จ้างฟู่จ้างจ๋า เพราะเปิงกว่าใบ้
อาณัตติกำ หื้อคำน้องไท้
เบื้องข้าปี้ไท้ ฟังตังใจ๋จ๋าง
จ๋างยิ่งกว่าจ๋าง เป็ศเปียงห้อไห้
ก่เข้าใจ๋หัน ฮู้แจ้งถี่ซั้น
เอาเสือและจ๊าง มาหลอกหื้อหนี
น้องเฮือนคำ เอากำออกต้าน
ผัวฮักเมียแปง เกยแฝงเซื้อมซ้อน
รอยว่าน้อง แม่แพรสีจั๋นทร์
ปี้กึ๊ดกองใจ๋ ปายในแห่งข้า
จ้าติเขาควายดง โต๊ะลงสามจั๊น
เกยต่อฮบ หลีกหลบเหมือนเส
ยังบ่เข้าใจ๋ ว่าไปเหมือนข้า
กันว่าจ๋า ปั๋นมาเต้านั้น
กึ๊ดฮอดน้อง บ่วายหายสูญ
น้องละตี้กิ๋น ตี้นอนบ่อนสร้าง
บ่ค้างหลอสัง ตังถ้วยอ่างจ๊อน
ครัวแห่งน้อง ผ่อไหนบ่หัน
ละวาดต๋าหัน ตี้นอนแห่งเจ้า
น้ำต๋าไหล ปี้ไห้นั่งง้ม
ว่าตั๊ดตี้นี้ เกยนอนเฝือแฝง
ปี้นอนฝ่ายเหนือ น้องนอนฝ่ายใต้
บ่ได้ยินเสียง สำเนียงวอดมิด
บ่หันหน้าน้อง ป๋าวอกป๋าวใจ๋
เหมือนตัดหัวใจ๋ ปี้ออกมาห้อย
หันสาดต๋องขาว ผืนเจ้าเกยใจ๊
กำโศกตุ๊กข์ ก้อยกวี้มายถอน
สาดต๋องขาว แขบแดงเนื้อเกลี้ยง
กันบ่หัน ครัวเจ้าน้องไท้
ข้าปี้ไท้ ไห้แล้วลาหนี
จักขุต๋า ปี้ตังสองกล้ำ
ปี้บ่มุสา วาตากล่าวเท็จ
ปี้ฟู่น้อง ต๋ามเนื่องแนวสาย
ต๋ามวาจ๋า แห่งข้ากับเจ้า
ปี้ไปแผว แอ่วเฮือนเอ้ยมิ้ว
ซ้ำจ๋าฮอดน้อง บอกหื้อภาต๋า
หากเป๋นแต่จม ขัดขืนล่วงข้าม
เก้าว่าจักไป สิบยังบ่ยั้ง
ปอหื้อได้ฮู้ กำฟู่กำจ๋า
เต๋มเขาเต๊กถาม เป๋นความฮ้อนไหม้
ก๋ำหนดพรหม สั่งจมบ่ป๊น
อย่าไปฟั่งกึ๊ด อันอื่นก๋วนแก๋ม
กันนายบ่หัน ผัวแปงขวัญหล้า
นี้ตางบ่เตียว เหลียวเข้าป่าฮก
กำดั่งนี้ กูปี้เจี๋ยรจ๋า
เมียละผัว หื้อมัวหม่นเส้า
อยู่สุขสงวน บ่ก๋วนบ่ฮบ
บ่จ๋าว่าต๊อ ด่าหย้อผิดกั๋น
เมียตูมผัว หลบตั๋วหนีจ้อย
ฮีตลับแลง แคว่นใต้เมืองเพ้
เอ้ยว่าพร้อม จ้องได้ตางเสีย
วันสิบเอ็ด ยังไปพร้อมหน้า
เมื่อโส๋กั๋น โก๋นจุกหนูเล็ก
กำดั่งนี้ เขาเล่าจ๋าไข
สักสิบปี๋ แต่นี้เมือหน้า
เปิ้นห้ามตั๋ว ป้อยหนีหลีกเปี๊ยน
หลานปี้ไท้ ซ้ำเล่าจ๋าไข
เรียกฮ้องหลาน ว่าวานมาใกล้
อาจมไป นั่งยองขอนไม้
อาจมบอกซั้น ขะยั้นวาจ๋า
ข้าผู้หลาน ซ้ำขืนตอบถ้อง
จักเมือกับไผ ไล่เอาไซ้ซัก
ว่าวันพูกนี้ จักเมือกับเขา
ว่าเขาเป๋นไผ อย่าไปลับกั้ง
จักเมือกับเขา ว่าได้เต้านั้น
ผู้นั้นผู้นี้ บ่จี๊นามไผ
กันว่าหลาน บ่มีก๋ารขั้น
จักลองดูอา สักหน้อยนึ่งแต๊
ส่วนตั๋วข้านี้ มีกำสงสัย
หวังว่าอาว จักปาเมือบ้าน
ข้าบ่หวัง จักเป๋นเจื๊อนี้
ยามเมื่อฮัก ไผจั๊กจวนสม
ไผอุปถัมภ์ หื้อได้เตียมข้าง
ข้าสืบสาว จักได้อาไว้
ข้าหน่องน้าว จักได้เป๋นของ
เต๋มว่าจังอาว หล้างกึ๊ดฮอดข้า
ฮู้ใจ๋กั๋น แปงปันแต๊ตั๊ก
มนุษย์ลุ่มฟ้า โลกหล้าใจ๋เหนียว
สาก๊ะรา กงกาเหนือใต้
สิบซาววา หยั่งได้ลงตึ๊ก
คนมนุษย์ ในโลกสงสาร
ว่าตี้ไกล๋ มาได้ตี้ใกล้
อยู่กับกั๋น ปั๋นจีวิตไว้
เต๋มจ้างเต๊อะ อาวอย่าเสียใจ๋
หมากป๊าวจ๋าวต๋าล หมากปลูหมูเหล้า
กันจักกิ๋น บ่ถ้าก๋วนฮบ
มีพร่ำพร้อม หมากจุกเกลี้ยงก๋า
ขนุนสุก มังคุดหอมอ้วน
กันจักกิ๋นแต๊ บ่ถ้าไปไกล๋
หมากม่วงสามปี๋ หากมีหลายถ้าน
หมากม่วงก๋าสอ ม่วงฝ้ายขี้ย้า
หมากตื๋นหมากนะ หมากโอในขาว
สัปป๊ะรสหวาน หมากขามข้อสั้น
หมากจุกหมากเกี๋ยง จุมปูลูกล้อม
หมากดูกลูกไม้ หากมีหลวงหลาย
จักกิ๋นสัง เจิญอาวบอกต้าน
กล้วยค้าวกล้วยจั๋นทร์ ตีบคำน้ำว้า
กล้วยฮ้างมุก หน่วยอ้วนหวีหลาย
กล้วยตีบกุ สุกดำหน่วยปุ้ม
กล้วยน้ำนม ปลี๋ขมแจ้บจิ๊ด
สัปป๊ะลูกไม้ เถิงระดูเป๋น
อาวจักกิ๋นดิบ กาจักกิ๋นหล้ม
เวลามันสุก ถ้านปอเน่าเบ๊อะ
เต๋มว่าน้าไป๊ ละไว้หนีเสย
ลับแลงไจย บ่วายตั้งหมั้น
แม่ฮ้างผีต๋าย แม่หม้ายผียักษ์
จา-ติ
ว่าน้ำ บ่ลอนเขียมปล๋า
หนีจ้างไผ อย่าไปหมองเศร้า
เต๋มเขาหนีไกล๋ บ่ได้เฟื้อฟั้น
เต๋มหลานขี้ลิ้ว เปิ้นละหนีไกล๋
จักกิ๋นเข้าหนม ก๋วนกนอย่างใต้
ก๋วนกะทิเหนียว น้ำข้นมันนัก
ต๋ามใฝ่มัก อาวอยากประสงค์
เข้าหนมตะไล ใส่ในถ้วยหน้อย
เข้ามันสูนก๋อย บัวลอยเม็ดเล็ก
เข้าหนมครก และสังขยา
น้ำอบหอม ต๋าลทรายแข้มเขี้ยว
เข้าหนมหม้อแก๋ง ซ้ำมีจารส
เข้าหนมเตียนเจ๊ก ใส้ในเนื้อหมู
อาวจักกิ๋น หลานจักตำให้
ลอดจ้องเป๋นหาง ตังลูกแมงลัก
น้ำกะทิ จักเอาจ้าดหนัว
บ่อับบ่จ๋น ข้าวเหนียวข้าวจ้าว
บ่จ๋าจ๋องหอง อวดอู้เอายศ
ก๋ารฮับเลี้ยง หลานบ่กลั๋วเสีย
ในเขตโขง ระวงเหนือใต้
หากดูเขียมสาว แม่หม้ายแม่ฮ้าง
ในเขตค้าย ลับแลงตังกล๋ม
ใจ๋ซื่อใจ๋ใส ฟู่ไหนมีหั้น
จาวลับแลง ตู๋ข้าแคว่นนี้
มีแต่น้าไป๊ ฟู่ไหนเปิ้นจ๋ำ
ไผตี่เตื๋อน บ่เฟือนตั้งหมั้น
ผ่อไปไกล๋ ฮอดหน้าแข้งย้าย
กันได้กึ๊ดแล้ว บ่ห่อนถอยหน
ติเสียจ้างหน เป็ศเปียงดั่งกุ้ง
บ่ใจ้แกล้งจ๋า ว่าหย้อซุยซ้ำ
กำหลานเล่านี้ เบื้องปี้จ๋ำหมาย
บ่เตื่อมบ่แปล๋ง แสร้งกำเพิ่มหย้อง
ขออย่าเสียใจ๋ ฮ่ำไฮจ่มฟ้อง
เอ้ยป้วงนั้น ซ้ำเล่าไขจ๋า
ได้ยินเสียง สำเนียงเอิ้นต้าน
ตั๊ดขอนต๋าล ป้างวันออกวัด
เล็งปิ๊นิจ ดูดั่งสุขเสิน
ว่าขออำลา คืนเมือสู่บ้าน
หาบครัวก๋าย ก่อนงายรุ่งเจ๊า
เดินย่างย้าย สู้ ๆ หัว ๆ
ต๋ามได้ยินเสียง สำเนียงเอิ้นต้าน
เยียะเสย ๆ เหมือนบ่เกยซั้น
เอ้ยแก่แล้ว บ่จ้างจักแปล๋ง
เหตุก๋ารณ์สัง จักหื้อเกี่ยวข้อง
เอ้ยบ่จ้างแปล๋ง ส้อมแซมส่อฟ้อง
ปวงดอกย้าง ดอกมันดอกก๋อย
ย้อนมันบ่หอม ระเมาอ่อนอ้อม
ปอหยุบมาแยง แล้วคืนขว้างซัด
หันดอกไม้ คุ่มหน้าบานถม
หัวใจ๋ไหว ลวดไหลหลิ้งหลู้
หากอุ่นใจ๋กิ๋น ป้านปอตุ้นเต๊า
เพราะมีกำกึ๊ด หมื่นนึ่งปันป๋าย
เยื่องกำแปง ตี้จักแฝงเฝ้า
เหมือนบ่ปาน บ่ข้องบ่ตุ๊ม
ขึ้นสู่ติ๊ศ อุดรหนเหนือ
หันผู้จาย ติดต๋ามตวยหั้น
มาอยู่อาศัย กิ๋นในสำนัก
มีดซุยขัดป๊ก นุ่งก๋างเก๋งขา
เยียะกำฟู่สัง ฟังบ่สู้ได้
ฟู่จ๋าสัง บ่ขดบ่คู้
บ่สู้แม่นตั๊ด จั๊บจ้อบใจ๋ไผ
เยียะหูยาน ๆ เยียะกางสั้น ๆ
เป๋นคนผอมเสือ เออเลอฮ่างเค้อ
สบแผกปลั๊ด หน้าดูกจั๋งกั๋ง
กันไผฟู่ขัด สะบัดหิ่วหน้า
สลิดเป๋นขุน หุ่นมุทะลุ
มาติเคราะห์ ฟังดูจ้อบก๋ล
เยียะดำ ๆ ย่างซ้ำก้มหน้า
เดินต๋ามหลัง มักกาบ่โก๊ง
เอ้ยผ่อแต๊ สุดเจ้นสายต๋า
ปี้ได้ยินเสียง สำเนียงเรื่องถ้อย
น้ำต๋าไหล จากเบ้าหลั่งย้อย
สารเรื่องตุ๊กข์ แต่ต้นเถิงปล๋าย
ต๋ามวาจ๋า อันข้ากับเจ้า
มีบ่มี เหมือนข้าปี้ไท้
ขอหื้อน้องกึ๊ด แต่หนี้คืนหลัง
ต๋ามฮักกั๋น แต่เก๊าเดิมเหง้า
สัปป๊ะวัตถะ เก็บมากลี้ไกล๊
บทนี้ยัง บ่สุดเสี้ยงห้อง |
สูนดอกสร้อย มะลิจี๋ขาว
ไต่ต๋ามตางยาว ปิ๊กคืนสู่ห้อง
ตี้เขายืมเงินค้างไว้
บ่เหมือนกรวดก้อนหินทราย
หลายคืนวัน เผื่อมันจักได้
ปี้กลับมาไวบ่จ๊า
สิบสองค่ำหั้นเดือนลง
ไต่ต๋ามตางดง ลัดโต้งผ้ายดั้น
เมื่อต๋าวันลงบ่ายจ๊าย
เตี้ยงหันตี้อ้อนดวงไตย
ยังอยู่ใน เกหาแห่งเจ้า
บ่มัวเมาสว่างฮ้อน
บ่จ๋งเจตน์แจ้งใจ๋ใน
เขาวักวานไป จ้วยก๊ำตำสร้าง
ไปนอนแฮมรั้งเรื้อ
ยังอยู่ห้องกามา
สามขาบึงมาย ฤานายอยู่บ้าน
ไปสุ่มส้อนแม่ขมัน
กึ๊ดรำปัน ดั่งนี้ใคว่เจ้า
ต๋ามตวยพรหมปี้เจื๊อ
ต๋ามเรื่องถ้อยกำมี
เลียบนตี แม่น้ำคลองห้วย
ตี้หัวมองตางผ่าลัด
ผัดผ่อหยื้อหานาย
หัวอกจาย วาบฮ้อนป่นปี้
ไขวาตีบอกซ้าว
เจี๋ยรจากห้องกามา
ว่าฮู้แล้วกา อาจมเปื้อนต้าน
กลับไปเมืองแป้ปุ๊น
ใจ๋บ่เอื้อตางอาว
ป๋าวใจ๋แตง เมียแปงเปื้อนข้าง
ตี้หัวมองฮิมป่ากุ๊ก
เหมือนป๋าวตาดห้วยปันวา
แผ่นป๊ะสุทธา เหมือนจักปิ๊กปลิ้น
กล๋างแดนดินป่ากุ๊ก
จักดาต้าวขว้ำตังยืน
เจ็บปวดวืน เป็ศไฟลุกเอ้า
เยียะสันใดเฮาถ่านี้
หน้าโจ่จ้าวหาวลม
งืดหัวใจ๋จม แต๊เนอว่าอั้น
มาตัดบั่นฟันกำกึ๊ด
จกขว้างโจ้ลงวัง
จ๋ากล่าวดัง ต๋ามกำเกี้ยดหย้อ
เต๋มนายงอนปี้ตึงบ่ง้อ
ใบต๋องกล้วยปอปือ
หวังจริ๋งแน่ฤา จิ่งไปทวงหนี้
บ่เป๋นยาใดเล็กน้อย
ฮิฮ่ำถ้อยผาณี
มันไขวาตี บอกปี้พร้อมถ้วน
บ่บัวระมวลดั่งคิด
ติดสืบเส้นสายยาว
ฝูงหมู่ดาว ย่อมแฝงแวดอ้อม
หอมดวงบานซว่านรส
ก๋วนเกลือกกลิ้งกันธัง
พร่ำเหมือนบวกวัง สวนแต๋งไฮ่เต้า
ฝูงสัตว์คนเบียนเคี่ยนลัก
ไผบ่อาจเข้าเตปัง
ฟู่สังกำใด บ่ไขซื่อต้าน
ก่กุ๋มหื้อบังเลี้ยวลับ
ปั๋นเงื่อนส้นปล๋ายกำ
ปื๋นยายำ ซ้ำยิงสอดเข้า
เจี๋ยรจากกลาพรากย้าย
เมืองแป้กว้างฮิมยม
กำฟู่จม เหมือนมัดไข่ติ้ว
ยังจ๋าเงือดเติงฟู่น้า
สารสั่งข้ายามไป
ก๋าวิไจย เปิ้นไปผ้ายเต้า
ก่หยิบหู่เอาห่วงฮ้อย
ไขเงื่อนถ้อยจ๋าเติง
แปล๋งแซงเซิง ไกเหลืองมุ่ยป้อง
สองวันเติงสืบว้น
หยิบบ่ป้นคืนเดียว
จักลักหย่องเตียว ยกย้ายจากบ้าน
ว่าผัวเตียมคิงสั่งไว้
หมายใส่ผ้าครัวไป
เมื่อตั๋วจักไป หล้างฝากไว้หื้อ
หลอนหมายหื้อตือไว้ใจ๊
ของเต้าอั้นปาไป
บึ๊ดว่าจักไป สู่เมืองแป้ห้อง
กันผัวเตียมคิงบ่ว้าย
จักรออยู่ถ้าจ๋นมา
บ่หนีมาเมือง กลั๋วเคืองโศกไหม้
ไขฟู่อาแน่คัก
บ่คืนสู่ห้องธานี
ครอบครัวใดมี วัตถาใหม่หมั้ง
ปึ๊งปั๊งออกยามเดียว
มาต้องเดินเตียว ลับแลงแคว่นใต้
จ๋าว่าไปเสี้ยงซ้ำ
บ่หันป้อกผ้ายคืนมา
น้ำต๋าอาบปัง ยามฟังเรื่องถ้อย
ไปหาเฮือนเดิมแห่งน้อง
หลานอ่อนหน้อยเร็วปัน
ฮีบเร็วปัน สุโนเห่าห้อม
สองจังกาเลือดย้อย
บ่เหมือนเมื่อป้าจมยัง
วางสัตตัง ก๋วรแก๋มกำไห้
ว่าไปวันใดแน่คัก
จ๋าฟู่ต้านเอางาม
ซ้ำได้ยินความ ฮ้อนฮ้ายมาต้อง
แปล๋งจ๊ะลางมาเฮ่งฮัด
มาแผวก่อนหน้าสามวัน
ฮีบเร็วปัน อย่าจ๊าด้านดื้อ
ในเดือนนี้แฮมอย่าจ๊า
กลั๋วต้านถ้ากอยกอง
น้องคำฟอง จ๋าไขตอบถ้อง
กลั๋วเหล็กเมืองลองว้องกั๊ด
มากลั๋วกุ้มโส้กาเครือ
กันจักบ่เมือ หื้อต้านหันหน้า
จ๋าว่ากำหยาบจ๊า
กลั๋วโต้ษต้องปายลูน
หวังเปิ้งบุญกุณ เมื่อภัยมาใกล้
รอยสีจมนายสั่งไว้
จุ๊ล่ายเหล้นลวงพราง
กำหมิ่นบาง ปุ๋นหัวกว่าใบ้
ไขกำมาเต้านั้น
ผู้จู๋งสอดดั้นรอยมี
ตี๋ป่าดง หื้อสัตว์ป้ายหย้าน
เหมือนต๋ามไฟยามแดดฮ้อน
ป้อยบิดจากขวั้นไปปัน
เจ้ามีตี้บัน เกาะผันหน่องหน้า
เหมือนจักมีเจื๊อนั้น
บ่ใจ้อ่อนหน้อยนอนเปล
คนใดเด มนุษย์โลกหล้า
และอโนจาน้องจั๊น
ก่เขินฮากแก้วหันงูน
อดอายนูน กะดุกกะด้าง
ครอบครัวใดฮิบล้อน
ก่เก็บหาบข้อนยอยัน
อกปี้เป๋นควัน เป็ศไฟลุกเอ้า
ลวดเมาซวนปั่นล้ม
ใจ๋สอดดั้นยามแยง
สายฮอมแปง บ่หันอยู่ใกล้
ใจ๋คะนิงใคว่คิด
ดักเงียบเสี้ยงสูญไป
ซ้ำครอบครัวใด บ่หันสักหน้อย
หลอแต่คิงคราบไว้
ปู๋ลวาดใต้ฮองนอน
ย้อนน้องเปื้อนวอน บ่เก็บมาเสี้ยง
หลอนเก็บเอามาบ่ไว้
เตี้ยงจักขาดขว้ำอินทรีย์
ภวังกี ป๋านจักมิ่งขว้ำ
ปอยัวปังหลั่งเม็ด
จุ๊ล่ายเหล้นเนอนาย
ต๋ามเรื่องราย บ่พรางน้องเหน้า
บ่บิดเซือนแซเบี่ยงพริ้ว
กับเอ้ยป้วงผู้ภาดา
ว่าเต๋มหมู่อา หมู่ปี้ก่ห้าม
ใจ๋หากเฟือนป้าดปลั๊ง
หล้างอดอยู่ถ้าผัวมา
แต่หลังมา ยังอดอยู่ได้
จักเยียะจาใดล้ำล้น
หล้างอดอยู่ป้นเดือนแฮม
ป๊นเดือนแฮม แผวฮอดเดือนหน้า
ก่ต๋ามตีจมจักยก
เหมือนบ่สู้เปิงกา
เจื๊อนี้กา ฮีตเมืองแป้เจ้า
ของบ่เกยมีป้อยป๊บ
บ่วิวาทต้องมวยลัน
จ๋าม่วนงัน แม่นตั๊ดโล่งถ้อย
ผัวกอยกองเปล่าเว้
ผัวอย่าเปิ้งตางเมีย
ผัวและเมีย กวรเย้าอยู่ถ้า
ดูละกอนบ่อนเจ็ก
ยังต๋ามหมู่เอ้ยลงไป
จักไขฟู่จม เหมือนเขาฟู่ข้า
จักเก็บเล่าจมบ่เมี้ยน
หล้างขวาดแจ้งในไตย
เมื่ออาจมไป หลานยังอยู่ใต้
ข้าหกมาไวซวะไซว้
ตี้ฮิมฮั้วใกล้คันนา
ว่าขออำลา เมือเมืองแป้ห้อง
จักเมือเมื่อใดแน่คัก
จ๋าตอบข้าดูเบา
หลานถามไล่เอา สามหลบสามตั้ง
ขอไขนามังถี่ซั้น
บ่ฮู้อื่นผู้คนใด
ไขกำเดียว เขา ๆ เต้าอั้น
บ่หื้อหลบตันเป็ศแป๊
จักบิดเบี่ยงแก้ลายใด
แต่เมื่อยามไป จ๋าไขสั่งต้าน
หลานบ่พรางกล่าวจี๊
ป้อยเป๋นปะอี้อาจม
ได้แฝงเจยจม สมคิดดั่งอ้าง
หื้อสมกำเคิงน้าไป๊
สมใฝ่อ้างเหมือนปอง
สองสีเนห์ บ่เตแตกอ้า
เมื่อสาวสืบเติงกำฮัก
เหมือนติดสืบใส้สายเดียว
เลิ๊กข้อมือเดียว บ่ถองหยั่งได้
จ๋าเตียมไปเจี้ยวลึก
กำก่อนกี้บัวราณ
หลานร่ำเปิง บ่กวรเจื้อได้
ก่เหมือนอาจมน้าไป๊
ยังบิดจากได้หนีไป
ลับแลงไจย บ่ต๋ายกลั้นเข้า
ตังโภจ๊ะนาเครื่องครบ
ไหลหลั่งเข้ามวลมา
ต๋าเสือทุเรียน หากมีพร้อมถ้วน
หอมรสเร้าตั้วเมืองไตย
หากมีใน ลับแลงแคว่นบ้าน
ตังลำใยม่วงม้า
ขุนกรูดเกลี้ยงลิวนาว
หมากหนุนยวงยาว
หมากก๊อหมากหมั้น
หวานจู้อันพร่ำพร้อม
หมากหน้อยแหน้เกว๋นควาย
ฝังปลูกยาย เต๋มสวนจู้บ้าน
หลานจักไปค้นคว้า
ตังกล้วยไข่ใต้เจียงฮาย
จิ๋มถี่ยาย แวดล้อมตุ้มหลุ้ม
หากมีซุมตั้วติ๊ศ
กันแก่เต้งหวานเย็น
มีตั้วแดนเดน พ่องหวานพ่องส้ม
ถมไปเนอป่าเลอะ
ต๋ามใจ๋ใฝ่เอื้ออาวเฮย
อย่าหมองมันเลย หลานบ่หื้อกลั้น
หล้างสมคะเนใฝ่มัก
หล้างประจวบได้แถมกา
จา-ติ
ว่านา บ่ลอนเขียมเข้า
ทำไมมันเต้านั้น
บ่หื้ออยากกลั้นอันใด
จักกิ๋นอันใด จักหาหื้อได้
ก่ต๋ามดวงไตยใฝ่มัก
ปล๋าป่นขั้วเทลง
ตังเข้าหนมวง ทอดมันจุ๊บอ้อย
เหมือนขายตี้ปอยบ่อนเจ๊ก
เข้าตอกปั้นสูนงา
เข้าหนมแดกงา หัวงุ้นซอยเสี้ยว
เทลงตวยหีบซด
เข้าหนมกรอบแห้งสาคู
ตังเข้าวิตู ใส่น้ำอ้อยใต้
เข้าหนมเมืองไตยจื้อนัก
หลานแกว่นสร้างตำครัว
หมากป๊าวตำครัว จักอาจ้าดห้าว
บ่บกบางลงขื่อลด
บ่บกขาดแห้งถุเยีย
ติแต่เมีย หาหื้อบ่ได้
แผวแดนไตยโต้งย้าง
บ่มีตี้สร้างปิงจม
มีแต่อาจม คนเดียวเต้าอั้น
บ่ปิดอำพรางลับลี้
จ้างสัปปะหลี้หนีกำ
บ่หลงลืมกำ ก๋ำไหนกิ่วหั้น
บ่ไหวหวั่นเฟือนเบี่ยงจ๊าย
ผัดแวดเกี้ยวเวียนวน
บ่เซซน ก๋วนเก๋าหย่านหยุ้ง
เมื่อยามลอยบวกน้ำ
ปอฟู่ต้านต๋ามลาย
มาไขบอกนาย ต๋ามลายถูกต้อง
เก็บเอามาฟู่น้อง
ว่าตั๋วปี้แกล้งนินตา
ว่าวันจักลา ยกย้ายจากบ้าน
เมื่อเดินตางผ่านลัด
หันหาบหิ้วบุงเดิน
เดินก่เดิน เหลียวจ๋าสั่งต้าน
เป๋นหว่างคราวคราก่อนเล้า
ดูบ่โศกเศร้าหมองมัว
หากหนัวใจ๋คอ ได้ยอออกบ้าน
บ่เหมือนยามออนก่อนนั้น
หันเมื่ออั้นผิดแซง
แสร้งแต่งกำ กลั๋วกร๋รมบาปต้อง
หันเจื๊อใดฟู่น้อง
หื้อน้ำขุ่นต้องจอมฮอย
ไผบ่กอย บ่ตั๊ดบ่ส้อม
ต๋ากอยดอมบ่ตั๊ด
จ๋าเผียบได้เปียงจม
เด็ดมาดม นิยมจื้นสู้
ขนครัวจูยกเจ๊า
เหมือนหนึ้งห่อเข้าตวยควาย
จิ่งติดต๋ามลาย ตวยไปไต่เต้า
กับพรหมสะเปาดอกกุ๊ม
มัวมืดกุ้มตางเมือ
ใคร่หัวเหิดอืน ขึ้นโต้งผ้ายดั้น
จักเป๋นจาวใดแน่คัก
วัดใหม่หนี้เมินมา
จักว่ากูลวา ตัดล้าอย่างใต้
อะไรทำไมไม่รู้
โผโล่หน้าเลยไป
ฟู่สังกำใด วาจ๋าหมิ่นสั้น
ต๋าแลจันเหลือกเล้อ
หน้าผากหิ้นหูบัง
ฟู่สังกำใด สบฮ้ายปากกล้า
จ้อบวาตาสุ่ยยุ
สูงต่ำถ้านกล๋างคน
เวทย์มนต์ดล เขาลือเก่งกล้า
สองจังกาแข้งโท้ง
ลัดโต้งกว้างลอมนา
หันไปตางนา บวกจำโต้งหน้อย
ใจ๋พรหมมอยต่ำก๊อย
เพราะจิตเจตน์ห้อยเติงนาย
ไขเล่ายาย ต๋ามสายเงื่อนเหง้า
สองคนเฮาฟู่ไว้
ไขบอกหื้อนายฟัง
เยื่องวาตัง อันปี้ฟู่เจ้า
อันตั๋วนายเลาฟู่ไว้
ไขเล่าหื้อนายฟัง
จักเล่าน้องต่อบทลูน
ก่อนแลนายเฮย
ฯ |
