เจ๋ตะนา
กำจ๋าบ่แล้ว
จักไขบอกน้อง
แม่แป้งจั๋นทร์จ๋วน
บ่ใจ้ว่าตั๋ว
ปี้แกล้งนับแสร้ง
อย่าหื้อสูญหาย
เปล่าดายวอดมิด
ขอหื้อน้องกึ๊ด
แต่หนี้คืนหลัง
ปี้หวังฮักตั๋ว
สืบยาวไปหน้า
ใจ๋จมญิง
หากเสิ้งหลิ่งจ๊วย
บ่กึ๊ดฮอดเก๊า
กำเฮาฟู่กั๋น
สองฟู่กั๋น
ตี้ในหอห้อง
บ่ใจ้เสียขวย
ลงตวยหลิ่งจิ๊ง
ยามเมื่อน้อง
แก้วจ้อบจาต๋า
ปี้ยังเหลียวจ๋า
ตอบกำน้องเหน้า
เต๋มว่าเขาจ๋า
หยาบกล้าปากป๊อง
จักเกิดโก๋ธะ
ด่าตอกั๋นหลาย
ต้านจักจ๋าขวัญ
นินตาเล่าต้าน
ปี้น้องผิดกั๋น
เหมือนพร้าฟันน้ำ
เปอะเปิกนั้น
น้ำหากปาเป๋น
ปี้น้องผิดกั๋น
เหมือนเหล็กขี้เหมี้ยง
หื้อน้องฮัก
ก้อยอดขันตี๋
ฮ้ายเสียออน
จ้างดีเมื่อหล้า
อย่าตือไผดี
อย่าติไผจ๊า
ก้อยอยู่ต๋ามน้ำ
ก้อยทำต๋ามตั๋ว
จิ่งจักสม
เนอจมกู้ฝั้น
หื้อนายร่ำปิ๊จ
ร่ำเปิงหันหวล
หื้อแป๋งใจ๋หวาน
เป็ศต๋าลกนอ้อย
อะโก๋ธา
อย่าหื้อเกิดปุ๊
ปี้ฟู่น้อง
แม่ปล้องแขนเหลา
รำปันสอน
เมื่อนอนป้างใต้
เจ้าจี๋บัวตอง
เจื้อลองกึ๊ดเต๊อะ
ปี้ฟู่น้อง
แก้วจ้อบนามปี๋
กำผิดเถียง
สำเนียงจ่มส้าม
กำผิดหู
บ่สูญวอดมิด
ถ้วยและจ๊อน
เครื่องครัวสงสาร
ฟัดฟอกกั๋น
เสียงดังขิ้งข้อง
ปุถุจน
คนเอาเคร่งครัด
อดเอาเต๊อะน้อง
เจ้าเปื้อนวอนใจ๋
ใจ้มีแต่ตั๋ว
แม่คำปั๊บห้อ
ตกต๋าจ๋น
เป๋นคนต้านใจ๊
กันผัวเก่าน้อง
บ่มาตำเขน
เพราะผัวตั๋ว
เอามัวมืดเส้า
มาละสีจม
ตกจ๋มยอบยูบ
หลอนผัวเก่าน้อง
บ่ปามาหลง
บ่ฮิบ่หา
ปามาแต่หนี้
บ่ใจ้หนี้กิ๋น
หนี้ใส้เลี้ยงต๊อง
บ่ใจ้หนี้ซื้อ
หมากปลูอาหาร
เป๋นหนี้เพราะสัง
เปื้อยาฝิ่นห้อ
ปิ่นลานแหวน
แก้วแขนฮีตม้าง
หื้อเจ้าน้องฮัก
คิงบางฮ่างสวย
ผัวคิ่นเตียมใจ๋
จักหาไหนได้
ปุ้นปายตั๋วนาย
แม่ฟันดำมี้
ใคร่หัวแก๋มจ๊ด
ขดคิงขยาย
กำบ่กวรจ๋า
ป้อยมากล่าวอ้าง
อดกำโสก๋า
จ๋นมาบ่แป๊
บ่ใจ้ขี้ไร้
กำฟู่กำจ๋า
บ่ขอยบ่วอน
ยังกำฟู่ต้าน
ขอวานดักเสีย
หื้อเย็นเงียบปั๊ก
มันต๋ายม้วยมิด
ดับจิตเป๋นผี
กันมันบ่ต๋าย
ปุ้นปายตั๋วข้า
จ๋ำน้องตำบุญ
กุศลส่งยู้
เต้าเว้นไว้
แต่หลับฝันหัน
หวังเป๋นปัจจั๋ย
ไปนิปปานเจ้า
ผัวจั๋งไร
อย่าได้จวบซ้ำ
ตกยากตุ๊กข์
เป๋นข้าน้ำใส
เป๋นดาบเป๋นปื๋น
เป๋นผืนแผ่นผ้า
ปิ่นปักผม
ของจมน้องไท้
จ๋นหมดเสี้ยงซ้ำ
หลอแต่อัตต๋า
ต๋ายเป๋นผี
หนีไปจากข้าง
กันมันบ่ต๋าย
เตี้ยงวายสิ่งทรัพย์
บัดเดี่ยวนี้
ปี้มาขับจ๋ำ
ปุ๋นขัดใจ๋
ขัดคอกว่าใบ้
แหนมกิ๋นเสีย
ถ้านแควนอิ่มต๊อง
ปายปั้นตั๋วน้อง
มีข้องติดใจ๋
น้องหวังเอาตั๋ว
ปี้เป๋นตี้จั้ง
ขอปอมุตู
น้องผู้อาภัพ
ตั๋วน้องนี้
เป็ศงัวตกต๋ม
มีแต่ดิน
กัดกิ๋นบ่ได้
ลวดหอดหิว
อยากกิ๋นใบไม้
มนุษย์ลุ่มฟ้า
โลกหล้าตังโขง
ยามเมื่อเป๋นดี
หากมีเก้าป้า
จาต๋าลง
ปันปงปี้น้า
เปิ้งปี้เจ็บต๊อง
เปิ้งน้องเจ็บใจ๋
นึ่งกึ๊ดนึ่งหมอง
นึ่งกองนึ่งเหมี้ยง
เสมอเหมือน
โปไทรกิ่งไม้
น้องขอเปิ้งปื๊น
หื้อจื้นบานใจ๋
กันลมมาตี๋
บ่หล้างหนีเหวิ้ง
นายจ้างจ๋า
จ้างต้านปากป๊อง
กำฟู่น้อง
ปุ๋นม่วนวอนหู
ปี้ขดตั๋ว
เหลื่อมคิงเข้าใกล้
ปี้ปิงป้างขวา
นายปิงป้างซ้าย
หอมกลิ่นเกล้า
ระเมาก๋วนกล๋ม
น้องยังยื่นปั๋น
หมากสุบปลูแหล้ม
สองกล๋มเกลี๋ยว
บ่ตูมต็อดซัด
ปี้จิ่งสั่งน้อง
ตี้ข้องสายต๋า
นายจุ่งสถิตย์
นั่งนิดอยู่ห้อง
จักไปทวงถาม
ลูกหนี้ยังนัก
เจ็ดแปดมื้อ
ก่อนนั้นไปเตื๋อน
กันกลับมา
จักหาหื้อได้
กุ๊นเกยกั๋น
นมนานเนิ่นจ๊า
กันปี้ธุระ
กิจจะเคิงขี
ไว้ใจ๋กั๋น
เหมือนหันในใส้
บ่ต๋อแหล
เจือนแจหลีกลี้
ปี้สั่งน้อง
แม่มอนต๋าขำ
จ๋นเหลียกแหลว
ซ้ำคืนเขี้ยวแข้น
ปี้บ่ไปเหิง
นานเมินเนิ่นจ๊า
แม้นเขาค้นคว้า
ว่าหื้อลูนหลัง
เต๋มเขาจักขาย
สืบไปเหนือใต้
น้องอย่าเสียใจ๋
หม่นหม้อมเหี่ยวม้าน
จักผัดผ่อนไว้
บ่ใจ้นานเหิง
เกิ่งเดือนป๋าย
บ่ดายเนอเจ้า
กันยังบ่สม
อารมณ์ใฝ่คิด
จักไปเฮ่งฮัด
สาหัสสะกร๋ร
ยังอยู่หลาย
หยาดยายเหนือใต้
ไปถามบ้านเหนือ
บ่ได้มาใจ๊
ปายปั้นตั๋วน้อง
อย่าได้หมองสี
ท็อกซิสัง
จานายน้องเหน้า
ปี้ได้เสียมา
ถ้านก๋องเทิกเทอะ
เต๋มสามเต้านี้
กึ๊ดแตนบ่เปลื๋อง
เต๋มตั๋วไปไกล๋
ใจ๋จายอยู่บ้าน
เกิ่งเดือนเดียว
จักเหลียววาดว้า
ปี้ฟู่น้อง
บ่อายขามเขง
หลอนบ่สม
พรหมขอนุ่งสิ้น
หลอนเขาข่มเหง
เต็กเต๋งว่าฮ้าย
คงจักป๊นตุ๊กข์
สุขสบายใจ๋
ทวงถามเขา
เต๋มบ่ได้เสี้ยง
ปอได้กับเขา
เม้ากุ้มปอใจ๊
กันสั่งแล้ว
ลงจากเกหา
ลงไปหา
หมู่จุมกู้ต้าน
ตี้วัดดอนสัก
ต้านนามจื้อไว้
ตกวันพูกเจ๊า
แม่แพรสีเหลือง
ตี้หัวขัวสุด
ปากกองตางหน้า
ไฮ่นาเดียว
ขั้นกั๋นกับวัด
ว่าบัดเดี่ยวนี้
น้องเตียวมาหา
มันเตียวมาหา
ฟู่จ๋าน้องเหน้า
ลูกมันงาม
ถะรามดีฮัก
จักมาอยู่แต๊
เป๋นแน่เป๋นจริ๋ง
บ่ป้ายบ่หนี
ต่อเต๊ากุ้มเถ้า
ลูกมันงาม
ถะรามดีใจ๊
กันปี้เจื๊อ
หากยังเปิงใจ๋
ปี้เหลียวถาม
สืบความไปหน้า
เจ้าเปื้อนจ๋า
ฟู่ข้าแน่คัก
เต๋มอี่นั้น
มันเตียวมาแฝง
สามต๋ำลึง
เป๋นเงินบาทใต้
จักเอาวันใด
ก่ได้วันนั้น
เป๋นเปียธิร้าย
เกิดในอัตต๋า
ฟู่จ๋าสัง
บ่สู้ดังแจ้ง
ปากเสียงอัด
เหมือนมีเยื่องยัด
ดังก่ยุบ
เพดานก่กล๋วง
ฟู่จ๋าสัง
เสียงดังอู้อี้
เยียะก๋ารสัง
บ่แฮมรั้งเรื้อ
ปี้เหลียวฟู่น้อง
แม่ดวงสมอ
ปี้ปิ๊กไปหา
น้อยก๋าเปื้อนข้า
เปิ๊กสากั๋น
หื้อหันถี่ซั้น
จ๋าโล่งตั๊ด
หันจักเป๋นก๋าร
ปี้ได้ปล๋งใจ๋
วางคอเจื้อเจ้า
ฟู่จ๋ากั๋น
ด้วยรายไถ่คด
กันฟู่แล้ว
ปี้กว๊าเอาถง
หื้อไปไถ่ถอน
เอาลูกอี่เบ้า
ปี้ตี่เติ๋น
หื้อเจ้าวันนั้น
นายคิดแล้ว
ปี้บ่ขินใจ๋
น้องว่าฤา
ปี้ก่อืออั้น
เฮาฟู่กั๋น
ตี้หั้นวันนั้น
เจ้าน้องฮัก
ยังเงือดเหลียวจ๋า
ว่าหลอนประสงค์
ยังถงกับข้า
น้องจักตอ
หื้อปอได้ใจ๊
ขอปี้น้อย
อย่าฮีบฮ้อนใจ๋
แลบเลิงดี
สีใสเลี่ยนเกลี้ยง
ฝ้ายระหัน
บ่ถ้าได้ย้อม
จักฮีบว้น
ไขว่เส้นเฝือขอ
จักจัดแจ๋ง
แต่งหยิบไว้ถ้า
คงได้ใส่กิ๋น
เป๋นหมั้นบ่แคล้ว
กำฟู่เก๊า
บ่สมกำป๋าย
กำปฏิญาณ
นายคานต่อข้า
หายไปไหนปัน
จ๋นหมดเสี้ยงซ้ำ
จักเก็บเขี่ยไว้
หื้อปอเป๋นแสง
ยามเมื่อตั๋ว
แม่บัวจี๋นใต้
ยังวัดดอนสัก
ตี้หั้นวันนั้น
บ่ได้ปากป๊อง
ต่อน้องแถมสอง
ปี้ผ่อตวยนาย
เจ้าสายตี้ข้อง
กันปี้บ่หัน
แม่สร้อยคำปั๊บ
เนื่องแนวความ
ยังหลายบาทห้อง
|
ก้อยฟังเต๊อะแก้ว
วิตูลไอศวร
ต๋ามขบวน
อวลน้องหากแจ้ง
ปอขอนายแปงร่ำปิ๊จ
ขอนิดนั่งตั้งใจ๋ฟัง
ฮักแก๋มจัง
มีไหนจิ่มข้า
เสี้ยงเจ้นจีวามิ่งม้วย
เปิ้นสวยด่วนดั้นปายัน
นับป๋าวเปิบยัน
บ่จ๋งเจตน์ข้อง
ปี้จ๋ำกำนายบ่ทิ้ง
บ่ติ๋งว่าหื้อจายา
มากิตตนา
เล่ากำตุ๊กข์เจ้า
ว่าอดใจ๋เอาเต๊อะน้อง
อย่าปั๋งตอบถ้องเนอนาย
เป๋นตี้อำอาย
ปี้น้องจาวบ้าน
อย่าจ๋ากำงานล่วงล้ำ
อย่าขันผูกหมั้นตือเวร
เอาน้ำใสเย็น
ซ่วยเปอะจิ่งเสี้ยง
เต๋มฝนแล้วหากตึงมี
แป๋งใจ๋ดีๆ
เหมือนน้ำตังห้า
หุมมีมาป่าล้า
จ้างเป๋นเมฆฝ้าปามัว
น้ำเปียงไหน
ดอกบัวเปียงอั้น
เจื๊อนั้นหากสมกวร
ต๋ามขบวน
ปี้ไขถี่ถ้อย
สูนใส่ตวยมธุ
หลอนเกิดหื้อบรรเตา
เมื่อตักซ้อนเพลา
นั่งนิดแนบใกล้
แม่ต๋ามันในเติกเมอะ
ยามก่อนกี้เหมือนมี
หลายวาตี
ตักเตื๋อนว่าห้าม
ย่อมเกยมีตั้วติ๊ศ
ย่อมมีตั้วห้องสันดาน
บ่มีวิญญาณ
ยังฮู้ถูกต้อง
แหงแตกในลั่นจั๊ด
จักยิ่งกว่าอั้นเปียงใด
นึ่งกึ๊ดไป
กำตุ๊กข์นึ่งป้อ
หากยังมีบ่ไร้
ย่อมมีตั้วห้องแดนเดน
ก่บ่เป๋นลาย
แซงนี้เนอเจ้า
มาแปดตานายไล้ลูบ
สูนฝุ่นหญ้าเปอะปง
ก่บ่ทะรง
กำตุ๊กข์ดั่งอี้
ถมถอกเทใส่น้อง
ใจ้หนี้ฝั่นหย้องตำตาน
ก๋ารบุญกุณ
บ่มีสักข้อ
ของคิ่นเดิมปอบ่ค้าง
ซ้ำเสียเครื่องหย้องจอมตวย
กิ๋นตานตวย
หยาดน้ำส่งให้
ปี้ไขฟู่นายดั่งนี้
ถริเกี้ยดหย้อแก๋มอาย
จ๋าตอบจาย
ซะม้ายตางข้าง
ปุ๋นเหยืองเบื่อกำฟู่แต๊
ซ้ำเก็บป็อกป้อแถมนา
เซาะซอกออกมา
เจี๋ยรจ๋าถี่ถ้าน
ปุ๋นรำคาญแต๊ตั๊ก
ปอมีหว่างอั้นใจ๋ดี
ก่หากปอดี
สมหุ่นน้ำหน้า
จักเป๋นไรไปใคร่ฮู้
ผลเผื่อสร้างตวยมัน
ตุ๊กคืนวัน
ต้อดตานน้ำเข้า
ผันบั่นเอาหลั่งน้ำ
หื้อตัดขาดขว้ำสูญไป
เพราะตั๋วมันไป
เซาะไซ้ใส่ข้า
ก่ขันเงินมาจ่ายใจ๊
เป๋นเครื่องหย้องเดิมมา
เปื้อผัวปาลา
คร่ำครัวพล่อยบ้าง
ใจ๋ญิงวางร่ำงับ
ดับวอดเสี้ยงเงินคำ
ตกแต่งตำ
กุศลส่งให้
มาเจ็บอกในแห่งน้อง
บ่จ๋งเจตน์ข้องอาลัย
จ๋าเตียมไป
เหมือนของเก่าหมั้ง
เป๋นฉัตรเงาบังฮ่มลับ
ยามหอดแห้งหิวลม
นึ่งผารมย์
นึ่งจ๋มใจ้
ๆ
ต๋าเล็งดายละไว้
จ๋นผอมเผิดแห้งในปง
ไผบ่ทะรง
กำตุ๊กข์เต้าข้า
แฝงตวยมาบ่จ๊า
บ่เหลียวผ่อหน้ามาไจ
กึ๊ดเยื่องอันใด
ใจ๋ตั๋นตีบเสี้ยง
หันแต่เรียมปี้ไท้
อันมีฮ่มกว้างหนาใบ
ไม้โพธิ์ไทร
หล้างไกว๋กิ้งเกิ้ง
เตี้ยงสมกำเคิงแห่งน้อง
เหมือนนกต่อตั้งขันคู
ปุ๋นมุตู
บ่เจ็บแสบไหม้
ใจ๋ในดีจุ้มยว้าย
เมาะม่อยหน้าเจยจม
ปี้จูบจม
ดมสองฝ่ายแก้ม
สองยินดีโล่งตั๊ด
สองล่องด้วยปิยา
มิ่งจายา
หัวใจ๋ปี้ข้อง
ปี้จักลานายตี้ฮัก
มีหลายแห่งบ้านหลายเฮือน
เขาบ่บิดเบือน
ข่ามฮับข่ามให้
ฝูงมอนไตลูกก๊า
สวนเฮือกบ้านเฮือนมี
ของใดมี
เอาสังก่ได้
เขามอนไตป๊วกนี้
บ่โก๋งฉ้อปลิ้นหนีกำ
หลายแนวกำ
สั่งแหน้นตึ๊กแหน้น
สองเออออต่อต๊า
หื้ออดอยู่ถ้าดาฟัง
ยามปี้บ่ยัง
อย่ารนฮ้อนไหม้
ก่ต๋ามดวงไตยอย่าค้าน
สุดแล้วแต่ผู้นายเงิน
เต๋มตี้เมิน
ตางเดินต้องเต้า
หลอนสมกำเฮาร่ำปิ๊จ
จักเกิ๋นกว่าอั้นสักวัน
ทวงถามมัน
ถ่านี้หื้อได้
ก่ต๋ามลายมือใส่ไว้
เขาบ้านใต้คงมี
ของปี้มี
เหมือนของแห่งเจ้า
ของหยิบมือเดียวจ้างเต๊อะ
จ๋นเปิ้นเล่าต้านลือเมือง
เจ้าแสงแปงเมือง
อย่าเหยืองปี้ต้าน
ปี้บ่ไปนานเนิ่นจ๊า
หื้อน้องถ้ารำเล็ง
จ้าติคนนักเลง
ขนหูปอหิ้น
บ่หนาเตียวดินยกย้าย
ต๋ามแต่อั้นเป๋นไป
ปี้ขอลาไป
ตังใจ๋หมิ่นเหมี้ยง
ก่ต๋ามตี้มันค้างไว้
จักฮีบผ้ายเร็วมา
ต๋ามมักกา
ผ่าสวนลัดบ้าน
อันเป๋นเปื้อนตางปี้ไท้
มีหนฝ่ายใต้ลวงเมือง
ลัดโต้งนาเฟือง
ตวยไปฟู่ข้า
หนตางเตียวเที่ยวลัด
น้องไขบอกแจ้งวาตา
จักเปิ๊กสาดู
ด้วยรายอี่เบ้า
ว่าขอไถ่เอาแต๊ตั๊ก
ขาวต่ำตุ้ยคนญิง
บ่ประวิง
ต๊วงติ๋งไต่เต้า
ขอไปเอาไถ่ไว้
กลั๋วอื่นผู้เอาไป
จักขอเงินไป
ไถ่มาไว้ถ้า
อี่จั๋นตาดูน้องฮัก
จ๋าสืบอั้นหลายแซง
ก้าบ่ปอแปง
ปอคดไถ่ไว้
ต๋ามมันไปบอกซั้น
ติแต่อั้นโรกา
กันได้กิ๋นยา
คงหายห่อมแห้ง
เสียงบ่แฮงฝืดกั๊ด
บังเกิดขึ้นในทรวง
เป๋นริสะดวง
ดังยุบบู้บี้
ก๋ารงานดีกู้เจื๊อ
ก๋ารหูกฝ้ายตำตอ
หื้อหยุดรั้งรอ
ตี้นั้นกอยถ้า
ปี้จ๋าฟู่นายตี้นั้น
ต๋ามแบบเบ้าบัวราณ
หวังสืบยาวนาน
ต่อเต๊ากุ้มเถ้า
หวังนายเลาบ่ก๊ด
กับหมู่บ้านนาปง
จกล้วงลง
ในถงหมากเจ้า
กำหนักเบาฟู่ซั้น
จุ่งขวาดแจ้งในไตย
เหตุว่าดวงไตย
หัวใจ๋ฮ่วมขวั้น
บ่ขัดดวงไตยน้องซั้น
หลายเยื่องอั้นวาตา
กับก๋าวิตา
ยามนั้นต่อหน้า
จุ่งกิตตนาสั่งไว้
บ่หื้ออื่นผู้คนใด
ไหมดำแดง
ก่กวั๊กปั่นเสี้ยง
ตกแต่งดาไว้พร้อม
ยังแต่อั้นจักตอ
สามวันตอ
บ่จ๊าปายหน้า
กันปิ๊กคืนมาเตี้ยงแล้ว
ถ้านปุ๋นอั้นเนอนาย
ปั้นตั๋วแห่งนาย
บ่อายเผิดหน้า
ยังจ๋าต่อไฟฮอดน้ำ
บ่เหมือนดั่งอ้างสักแซง
เต้าขาแมงแกง
ก่หาบ่ได้
ต๋ามตวยไปฟู่ซั้น
ปี้ปั๋นยื่นหื้อเงินตอง
ยามสีนวลฟอง
ปิ๊กคืนสู่ห้อง
จ๋นปอสุดกองเลี้ยวลับ
ก่กลับป้อกเข้าอาราม
จักเล่าน้องบอกต๋ามลาย
ก่อนแลนายเฮย
ฯ |
